Poema de Fulgencio Martínez traducido al catalán por Anna Rossell
LA NIT INSISTEIX
Han donat les set: la tarda se n’ha anat
per alguna cantonada de la cambra.
Aquí resto, acompanyant els mots
que em tornen a la ment
com fils d’aranya.
...Tot el meu jo a les fosques, com un insecte
seduït per la llum d’una pantalla,
esdevé de sobte il·luminat
per una absurda fe
rotgia en mi, contra mi, amb mi.
Les vores de les meves ungles
llisquen per damunt tecles d’acer,
així la dent llima tenaç la dent,
cisell i maça rauen la joia,
i l’amor acomboia el que dins seu encara alena.
Després en el somni, la nit insisteix.
Traducción al catalán de Anna Rossell
LA NOCHE INSISTE
Las siete han dado: se ha ido la tarde[1]
por alguna esquina de la habitación.
Aquí sigo, acompañando a las palabras
que vuelven a mi mente,
igual que hilos de araña.
...Todo mi yo a oscuras, como un insecto
atraído a la luz de una pantalla,
se vuelve de golpe iluminado
por una absurda fe
rocidad en mí, contra mí, conmigo.
Las puntas de mis uñas
se deslizan sobre teclas de acero,
así el diente ruste el diente sin tregua,
cincel y martillo pulen la joya,
y el amor cuida lo que en él aún late.
Después en el sueño, la noche insiste.
Original en castellano
Fulgencio Martínez
de Sendas de invierno. Exposición temporal 3
(publicados en: https://diariopoliticoyliterario.blogspot.com/2026/03/la-nit-insisteix-traduccion-de-anna.html)
[1] Este poema era uno de los intocables y más queridos para su autor. Dionisia rehízo la entrada en materia, los tres primeros versos. En el boceto decía: “Han dado las siete ya: se me ha ido la tarde / por alguna esquina de la habitación. / Y aquí, acompañando a los versos / que vuelven a mis manos / igual que hilos de araña, quejosos”. “Quejosos los ganados…” sonaba a Quevedo.
Dionisia García corrigió ese comienzo un tanto prosaico:
“Las siete han dado: Se ha ido la tarde / por alguna esquina de la habitación. / Aquí sigo, acompañando a las palabras / que vuelven a mi mente, igual que hilos de araña.” Es decir, se metió en mi mente y sacó exactamente los versos que quería decir.
(Esa nota a pie de página está incluida en la edición del poema dentro de Sendas de invierno. Exposición temporal 3. Nota del Ed.)